Przejdź do treści
adwainstruments.pl

Wyjaśnienie pojęcia

Szklana membrana elektrody pH: budowa, działanie i dobór

Jak działa szklana membrana elektrody pH: temperatura, opór, błąd kwasowy i alkaliczny, skład szkła oraz kształty elektrod do różnych próbek.

11 minut czytania
Udostępnij:
Szklana membrana elektrody pH: budowa, działanie i dobór

Budowa szklanej elektrody pH

Elektrody pH są często elektrodami kombinowanymi: część pomiarowa czuła na pH i układ odniesienia znajdują się we wspólnym korpusie. Tutaj omawiamy przede wszystkim szklaną membranę części pomiarowej. W typowej elektrodzie szklanej czuła membrana znajduje się na końcu; zależnie od konstrukcji tworzy kulę, końcówkę lub płaską powierzchnię.

Szkło czułe na pH może mieć inny skład niż podtrzymująca je szklana rurka. W jednej z rozpowszechnionych metod produkcji membranę formuje się i łączy z rurką. Praca związana z dmuchaniem szkła, etapy automatyczne i kontrola jakości mogą się uzupełniać. Źródło zestawia dużych producentów korzystających z automatyzacji z małymi warsztatami. Sama wielkość firmy nie dowodzi jednak powtarzalności ani jakości pomiarów; rozstrzygają sprawdzone właściwości i kontrole produkcyjne.

Obraz poniżej prowadzi do filmu o produkcji szklanej membrany pH i elektrody. To zewnętrzny materiał poglądowy z angielskim podpisem na obrazie; nagranie nie stanowi specyfikacji oferowanej tutaj elektrody.

Kadr filmu o produkcji szklanej membrany pH
Powiązany przykład produkcji: łączenie lub formowanie szkła czułego na pH. Angielski podpis oryginalnego kadru pozostaje zachowany.

Szklane membrany są wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. Około 200–800 µm wymienione w źródłowym przykładzie to przedział ilustracyjny, nie gwarantowana grubość wszystkich elektrod. Napełnioną szklaną membranę traktuj ostrożnie, chroń przed uderzeniami i nie wciskaj zwykłej szklanej sondy na siłę w twarde próbki.

Fotografia i schemat części pomiarowej szklanej elektrody pH
Schemat części pomiarowej: Ag oznacza kontakt srebrny, AgCl jego warstwę chlorku srebra, pH 7 przykładowy bufor wewnętrzny, a M szklaną membranę. Obraz nie przedstawia całego zewnętrznego układu odniesienia elektrody kombinowanej.

W przedstawionym wewnętrznym układzie pomiarowym określony elektrolit styka się z wewnętrzną stroną membrany i kontaktem Ag/AgCl. Źródłowy przykład opisuje chlorek potasu i bufor około pH 7. Rzeczywisty skład zależy od konstrukcji. Nie utożsamiaj wewnętrznego kontaktu części pomiarowej z oddzielną częścią odniesienia elektrody kombinowanej; również ich roztwory wypełniające nie muszą być identyczne.

Temperatura i opór szklanej membrany

Przy porównywalnej geometrii większa grubość szkła może zwiększać opór elektryczny. Zależy on także od powierzchni, składu szkła, uwodnienia i temperatury. W niskiej temperaturze opór wielu szkieł pH wzrasta; wejście miernika musi być odpowiednie do elektrod o dużym oporze. Dlatego ważne są czyste styki, właściwe przewody i sprawny czujnik.

Schemat spadku oporu membrany wraz ze wzrostem temperatury
Przerysowana poglądowa krzywa źródłowa: T w °C i opór w MΩ, skala temperatury 25/50/75/100/125 °C oraz skala oporu 0–14 MΩ. Pokazuje przybliżony spadek z 12 MΩ w 25 °C do poniżej 1 MΩ w 125 °C. Nie są to dane pomiarowe ani dopuszczalne temperatury konkretnej elektrody ADWA.

Do bardzo czystej wody lub wody o małej przewodności potrzebne są odpowiednie elektrody i procedury. Źródło porównuje opór wody z oporem membrany w zakresie megaomów. Porównanie bez określenia geometrii i układu pomiarowego nie jest wystarczające. Złącze odniesienia, mała pojemność buforowa, pobranie próbki, zanieczyszczenie, pochłanianie dwutlenku węgla i stabilizacja mogą wpływać na wynik; dobór wyłącznie według „małego oporu szkła” nie wystarcza.

Niektóre szkła i konstrukcje elektrod nadają się szczególnie do niskich, inne do wyższych temperatur. Skład chemiczny szkła również wpływa na opór. Zawsze przestrzegaj dopuszczalnych warunków całego zestawu miernika, elektrody i próbki; krzywa sięgająca 125 °C nie oznacza dopuszczenia sondy do takiej pracy.

Błąd kwasowy i alkaliczny

W silnie kwaśnych lub zasadowych środowiskach odpowiedź szkła może odbiegać od przebiegu idealnego. Źródło wymienia pH < 1 oraz pH > 13 jako przykłady. Nie są to granice uniwersalne: błędy zależą między innymi od szkła, temperatury i składu próbki. W błędzie alkalicznym znaczenie może mieć dodatkowa czułość na kationy, na przykład sód.

Historyczne krzywe porównawcze błędu kwasowego i alkalicznego różnych szkieł pH
Poglądowe historyczne krzywe z oryginalnym kierunkiem znaków: pH od −2 do 14, ΔpH u góry −1,0, u dołu +0,5. A: Corning 015 w H₂SO₄; B: Corning 015 w HCl; C: Corning 015 z 1 M Na⁺; D: Beckman-GP z 1 M Na⁺; E: L & N Black Dot z 1 M Na⁺; F: Beckman Type E z 1 M Na⁺. Przerysowane linie nie stanowią aktualnych danych kalibracyjnych ADWA.

Ilustracja pokazuje, że niektóre historyczne szkła w określonych roztworach mogą znacznie odbiegać od ideału już powyżej około pH 10. Nie wynika z tego identyczna granica błędu innego modelu. Odpowiedni skład szkła może ograniczać niepożądane wpływy; stwierdzenie, że zawsze można całkowicie usunąć tylko jeden z dwóch błędów, byłoby nadmiernym uogólnieniem.

Jeżeli skrajnie kwaśne lub zasadowe warunki są ważne dla zadania, wybierz elektrodę przeznaczoną do takich warunków i sprawdź również układ odniesienia oraz odporność chemiczną. Elektroniczny zakres wskazań urządzenia może na przykład obejmować od −2 do +16 pH. Nie jest to automatycznie zakres podłączonej membrany. Również zakres elektrody 0–13 pH wymieniony w źródle zależy od modelu; miernik, sondę i procedurę oceniaj łącznie.

Jak skład szkła wpływa na jego właściwości?

Szkło czułe na pH nie jest zwykłym szkłem okiennym. Skład i obróbka wpływają między innymi na opór, selektywność, odporność chemiczną i możliwość formowania. Producenci nie ujawniają każdej receptury, ale historyczne patenty opisują konkretne przykłady. Poniższa tabela przenosi wszystkie cztery składy z oryginalnego obrazu do czytelnej postaci tekstowej.

Przykład historycznyLi₂OSiO₂Cs₂OLa₂O₃Pr₂O₃Ta₂O₅BaOEr₂O₃PtO₂
US4297193A, przykład 333532336———
US4297193A, szkło kontrolne A; odniesienie do US4028196A335326—6———
US2444845A, zastrzeżenie 2286322——5——
HU219329B, przykład 1, wariant PtO₂2467,5—4——40,30,2

Liczby oznaczają procenty molowe wymienionych tlenków w wybranych składach wyjściowych przed stopieniem. Myślnik oznacza składnik niewymieniony w danym przykładzie. Węgierski patent dla przykładu 1 podaje również alternatywę PdO₂; tutaj zachowano wariant PtO₂ wybrany w oryginalnej ilustracji. Tabela nie jest instrukcją produkcji ani deklaracją składu aktualnych elektrod ADWA.

Niektóre składniki i procesy obróbki mogą być kosztowne lub wymagające. Historyczne przykłady opisują topienie w tyglu platynowym, długotrwałe ogrzewanie, formowanie i kontrolowaną obróbkę. Potrzebne są wiedza specjalistyczna oraz etapy ręczne i automatyczne. Nie daje to jednak uniwersalnej gwarancji jakości. Twierdzenie, że tani producenci zasadniczo „oszczędzają” na drogich składnikach, nie jest uzasadnione bez dowodów dotyczących konkretnego produktu. O wyborze decydują udokumentowane właściwości i przydatność, a nie sama cena.

Jak powstaje sygnał pH?

Na obu powierzchniach szkła pH w kontakcie ze środowiskiem wodnym powstają cienkie warstwy uwodnione. Na granicach faz zachodzi wymiana jonowa; tworzy się potencjał związany z aktywnością jonów wodorowych. Po stronie wewnętrznej panują określone warunki, natomiast strona zewnętrzna reaguje na próbkę.

Schemat wymiany jonowej w uwodnionych warstwach szklanej membrany
I: przykładowy bufor wewnętrzny przy pH 7; II: wewnętrzna warstwa uwodniona; III: zewnętrzna warstwa uwodniona, w źródłowym schemacie oznaczona jako 1000 Å; IV: szklana membrana; V: zewnętrzny roztwór próbki. Li⁺, SiO₂ i H⁺ są schematycznymi oznaczeniami chemicznymi, a nie uniwersalną recepturą szkła ani rozmieszczeniem cząstek w skali.

Wymienione w źródle 10⁻⁴ mm odpowiada 100 nm, czyli 1000 Å. To rząd wielkości przedstawionego modelu, a nie stała grubość warstwy każdej elektrody. W matrycy szklanej ruchliwe jony zależnie od składu uczestniczą w przenoszeniu ładunku; w szkłach litowo-krzemianowych ważnym przykładem są jony litu.

W źródłowym modelu wewnętrzny bufor przy pH 7 pozostaje stały, a próbka zewnętrzna może być względem tej wartości bardziej kwaśna lub zasadowa. Dla próbek wodnych punkt obojętny znajduje się około 7 tylko w pobliżu 25 °C. Mechanizmu nie można ogólnie wyjaśniać jako wbudowywania OH⁻ w ujemnie naładowaną warstwę zewnętrzną. Znaczenie mają aktywność, wymiana jonowa na uwodnionych granicach faz oraz różnica potencjałów całego układu pomiarowego.

Poglądowy wykres idealnej zależności pH i potencjału elektrody
Wyidealizowany przykład źródłowy: przy pH 4 około +177,5 mV, przy pH 7 około 0 mV i przy pH 10 około −177,5 mV. Angielski zapis równania podaje −2,3 RT/nF oraz w przybliżeniu −59,18 mV/pH w 25 °C, czyli około 298 K. To model poglądowy; punkt zerowy, znak i rzeczywista odpowiedź zależą od układu pomiarowego i kalibracji.

Nachylenie często określa się angielskim słowem slope. Idealna bezwzględna wartość nachylenia Nernsta w 25 °C wynosi około 59,16 mV na jednostkę pH. Źródło zaokrągla ją do 59,18, czyli około 60 mV/pH. Te przybliżenia opisują ten sam teoretyczny rząd wielkości; nie są gwarantowanym nachyleniem dowolnej sondy. Wykres zawiera również zaokrąglony zapis −T × 0,1985, będący częścią historycznego przykładu poglądowego, a nie specyfikacją urządzenia. Czynnik 2,3 jest zaokrąglony; T to temperatura bezwzględna, R stała gazowa, F stała Faradaya, a n tutaj liczba ładunkowa 1.

Wartości praktyczne mogą odbiegać od idealnej prostej. Kalibracja wyznacza rzeczywistą odpowiedź układu; 0 mV przy pH 7 nie jest uniwersalną właściwością każdego zestawu. Temperatura zmienia nachylenie i może dodatkowo zmieniać chemiczne pH próbki. Uwodnienie czułego szkła utrzymuje się przez pielęgnację i przechowywanie zgodne z instrukcją modelu.

Kształty membrany i odpowiednie zastosowania

Membrany mogą być kuliste, stożkowe, płaskie lub półkuliste. Każda geometria ma zalety i ograniczenia zależne od zadania. Cały czujnik, jego układ odniesienia i dopuszczalne zastosowanie są ważniejsze niż sam kształt.

Przykłady kulistych, stożkowych i płaskich końcówek elektrod
Trzy oryginalne przykłady kształtów: kulisty, stożkowy i płaski. Fotografie ilustrują geometrię, a nie przydatność do każdej wymienionej tutaj próbki.

Kuliste elektrody pH stosuje się na przykład do odpowiednich roztworów laboratoryjnych. Większa powierzchnia może wpływać na właściwości elektryczne i mechaniczne, ale nie zwiększa automatycznie nachylenia Nernsta ani wielkości potencjału pH. Zabrudzenie i właściwości próbki pozostają istotne.

Odpowiednie elektrody do zanieczyszczonych lub gęstych próbek mogą, zależnie od konstrukcji, nadawać się również do kwaśnej śmietany, jogurtu, majonezu, dżemu lub miodu. Do wkłuwania w mięso, owoce, ser lub glebę potrzebna jest konstrukcja wyraźnie przeznaczona do tego celu oraz ewentualnie przewidziana osłona lub część tnąca. Sama stożkowa szklana końcówka nie daje takiego dopuszczenia; nie eliminuje również ryzyka pęknięcia szkła ani wymagań higienicznych.

Płaskie elektrody wykorzystuje się do określonych pomiarów powierzchniowych lub procesowych; odpowiednie mierniki przenośne dobierz według zgodności z sondami. Płaski kształt może ułatwiać czyszczenie, ale nie gwarantuje w każdym modelu mniejszego odkładania zanieczyszczeń niż kształt kulisty.

Schemat przepływu przy kulistej i płaskiej końcówce elektrody
A: końcówka kulista; B: końcówka płaska. Przerysowane strzałki przepływu ilustrują kształty; nie stanowią zmierzonego testu przepływu lub zanieczyszczenia ani uniwersalnego rankingu czujników.

Odpowiednio określone płaskie sondy mogą służyć do zdefiniowanych procedur powierzchniowych na papierze, drewnie, ścianach lub betonie. Wynik zależy od przygotowania próbki, ilości cieczy, kontaktu i czasu pomiaru. Źródło opisuje kroplę wody destylowanej, w której mają zbierać się rozpuszczalne składniki. Dowolna kropla i swobodnie wybrany czas oczekiwania nie stanowią jednak uniwersalnej metody odniesienia dla wszystkich tych materiałów.

Ilustracja specjalnej płaskiej sondy podczas pomiaru powierzchniowego
Oryginalny obraz specjalnej sondy na powierzchni skóry. Fotografia nie jest instrukcją ani dopuszczeniem do stosowania zwykłego testera laboratoryjnego lub basenowego na ciele człowieka.

Pomiary skóry i zastosowania wewnątrz ciała wymagają przeznaczonych do tego urządzeń oraz odpowiednich procedur specjalistycznych. Wymienione przykłady małych lub półkulistych membran obejmują specjalne czujniki gastroenterologiczne lub połykane, sondy do określania pH pochwy i sondy badawcze do wąskich naczyń. Mała średnica sama nie dowodzi przydatności medycznej.

Mała specjalna elektroda szklana nad naczyniem laboratoryjnym
Oryginalny przykład małej elektrody szklanej i jej końcówki. Obraz nie potwierdza dopuszczenia do pomiarów wewnątrz ciała ani ogólnych parametrów wszystkich sond miniaturowych.

Producenci łączą zatem różne kształty, składy szkła i grubości membran z odpowiednim całym układem. Wybierz sondę według konkretnej próbki i zdefiniowanej procedury.

Które parametry elektrody należy porównać?

Jakość pomiaru pH zależy od kilku parametrów. Tabele techniczne pomagają określić, czy sonda może wykonać praktyczne zadanie pomiarowe. Jako przykład poglądowy omawiamy trzy kombinowane elektrody pH ADWA.

Poglądowe zestawienie AD1230B, AD1131B i AD1286
Przerysowana ilustracja wywodząca się z oryginalnego porównania: A AD1230B, B AD1131B i C AD1286. Rysunek nie jest zdjęciem produktu w skali. Wszystkie dane tabeli i odmienne wartości producenta znajdują się poniżej w czytelnej postaci.
ParametrAD1230BAD1131BAD1286
Wymiary przy strzałkach oryginalnego obrazu139 mm i Ø 12 mm90 mm i Ø 12 mm120 mm i Ø 12 mm
Opis z tabeli źródłowejEkonomiczna kombinowana elektroda pH z korpusem z tworzywaKombinowana elektroda pH ze szklanym korpusem, możliwość uzupełnianiaEkonomiczna kombinowana elektroda pH z korpusem z tworzywa
Zakres pH0–130–130–13
TemperaturaObraz źródłowy: 0–80 °C; opublikowane zestawienie producenta: zalecana praca 0–70 °C0–100 °C0–80 °C
Układ odniesieniaPodwójne złącze, Ag/AgClPodwójne złącze, Ag/AgClPodwójne złącze, Ag/AgCl
Materiał złączaCeramikaCeramikaPTFE; w tabeli źródłowej określony jako teflon
Wypływ elektrolitu do próbki15–20 µl/h15–20 µl/hSzybkość niepodana
ElektrolitŻelTabela źródłowa: 3,5 M KCl + AgCl, możliwość uzupełniania; zestawienie producenta: 3,5 M KClPolimer
Maksymalne ciśnienie z zestawienia2 bar0,1 bar3 bar
Wbudowany czujnik temperaturyNieNieNie
Kształt i średnica końcówkiKulista, 7,5 mmKulista, 9,5 mmKulista, 7,5 mm
Materiał korpusuPEISzkłoPEI
Przewód i złączePrzewód koncentryczny 1 m, BNCPrzewód koncentryczny 1 m, BNCPrzewód koncentryczny 2 m, BNC

Oryginalny obraz i opublikowane zestawienie producenta nie zawierają wszędzie identycznych danych. Dla AD1230B i AD1286 zestawienie pokazuje całkowitą długość 150 mm i dolny odcinek wymiarowy 115 mm, a dla AD1131B odpowiednio 160 i 120 mm, zawsze Ø 12 mm. Bez sprawdzenia definicji wymiaru nie utożsamiaj tych danych ze strzałkami 139/90/120 mm. Również 0–80 °C ze starszej ilustracji AD1230B nie może zastąpić wartości producenta 0–70 °C. Przed pracą blisko granic sprawdź aktualną wersję oraz jej kartę danych.

Z takich tabel wynikają przede wszystkim następujące kryteria wyboru:

  • Wymiary korpusu elektrody: długość, średnica i miejsce na zanurzenie.
  • Kształt i wymiary czułej końcówki oraz jej wymagania mechaniczne.
  • Materiał korpusu i zgodność z próbką oraz czyszczeniem.
  • Zakres pH elektrody, oddzielony od zakresu wskazań urządzenia.
  • Dopuszczalne warunki temperaturowe całego układu pomiarowego.
  • Maksymalne ciśnienie i wyraźna przydatność do montażu w rurze lub zbiorniku; sama liczba nie stanowi dopuszczenia do instalacji.
  • Układ odniesienia i liczba złączy; podwójnego złącza odniesienia nie należy mylić z liczbą fizycznych miejsc kontaktu.
  • Materiał złącza lub mostka solnego i przydatność przy możliwym zanieczyszczeniu.
  • Szybkość wypływu wewnętrznego roztworu odniesienia do próbki, jeśli podano ją dla modelu.
  • Rodzaj i skład elektrolitu, żel lub ciecz oraz możliwość uzupełniania.
  • Wbudowany czujnik temperatury lub konieczność użycia oddzielnego czujnika.
  • Typ i długość przewodu oraz elektryczna i mechaniczna zgodność złącza.

Źródło opisuje sondy ADWA jako przykłady ekonomiczne. Bardziej złożone konstrukcje mogą wymagać dłuższych tabel specyfikacji. Klasyfikacja cenowa nie opisuje jednak każdej ceny ani nie gwarantuje przydatności do określonego zastosowania.

Historyczna ilustracja AD111 z czterema opcjonalnymi modelami elektrod
Źródłowa ilustracja AD111 z czterema podpisanymi przykładami: A AD1231B, B AD1131B, C OSH-12-01 i D IJ44C. Oryginalny ekran pokazywał 16,00; tutaj jest neutralnie pusty i nie przedstawia wyniku pomiaru. AD1231B to historyczny podpis obrazu i bez sprawdzenia nie należy rozumieć go jako potwierdzonego aktualnego numeru modelu ani jako AD1230B.

Źródłowe wskazówki zastosowania to: A do pomiarów podstawowych, B do bardziej wymagających, C do mięsa lub sera, D do silnie zanieczyszczonych próbek. Te uproszczone podpisy nie zastępują kart danych. W przypadku sondy do wkłuwania w żywność, takiej jak wymieniona OSH-12-01, trzeba sprawdzić przewidzianą konstrukcję; w IJ44C specjalną osłonę i złącze należy obsługiwać zgodnie z instrukcją modelu. Sam obraz nie dowodzi pełnej zgodności ani dopuszczenia higienicznego lub medycznego.

Z jednym miernikiem można stosować różne, wyraźnie kompatybilne elektrody do różnych zadań. W AD111 należy łącznie sprawdzić sondę pH, oddzielny czujnik temperatury, zakres i warunki pracy. Pasujące złącze BNC samo nie potwierdza wszystkich funkcji, pomiaru temperatury ani osiągalnej dokładności. Zmiana sondy nie zmienia automatycznie dopuszczonej procedury.

Jeżeli masz pytania o pomiar pH lub dobór, możesz napisać do nas na info@labornite.hu. Opisz próbkę, temperaturę i potrzebną procedurę, aby można było ocenić miernik i elektrodę łącznie.

Powiązane artykuły

Nie wiesz, jaki przyrząd wybrać?

Dobór przyrządu zajmie około dwóch minut. Możesz też opisać, co chcesz mierzyć. W dni robocze odpowiemy na pytania techniczne.